ฉันชอบเขียนจดหมาย..

ตั้งแต่เล็กจนโตฉันผ่านการเขียนจดหมาย โปสการ์ด มาไม่ต่ำกว่า 500 ฉบับ

มีทั้งเขียนถึงเพื่อน ถึงครอบครัว  หรือแม้กระทั่งเขียนถึงตัวเอง

ถ้ามีเวลามากพอก็จะทำโปสการ์ดเอง  หรือถ้าครึ้มอกครึ้มใจก็จะวาดรูปส่งไปแทนการเขียน..

ตัวหนังสือในเนื้อความจดหมายบ่งบอกความเป็นตัวฉันในอารมณ์ต่างๆ ขณะนั้นได้เป็นอย่างดี

ถ้าใครเคยได้รับข้อความและตัวอักษรอ้วนๆ กลมๆ ของฉันในจดหมายหรือโปสการ์ด

คงจะเห็นว่าฉันเป็นประเภทชอบเขียนอะไรกุ๊กกิ๊ก  หวานแหววเสมอ

จะมีใครสังเกตบ้างไหมว่า.. ถ้าหากช่วงเวลาใดที่ฉันอยู่ในช่วงหมดอาลัยตายอยาก

ตัวหนังสือที่เคยอ้วนกลม จะมีอาการโย้เย้เจือปนมาด้วย

ถึงบอกไงล่ะ.. ว่าตัวอักษรทุกตัวอักษร  หรือข้อความทุกข้อความที่ส่งให้อ่านมันคือตัวตนของฉันทั้งนั้น..

ฉันจำได้ว่าเพื่อนทางจดหมายคนแรกของฉันชื่อ  ดอล

เรารู้จักกันเมื่อ 15 ปีที่แล้วตอนนั้นเราสองคนเรียนชั้น ม.1 (ใช่!!คุณอ่านมันไม่ผิดหรอก 15 ปีจริงๆ)

ดอลเป็นคนเริ่มเขียนจดหมายมาหาฉันก่อน  แนะนำตัวว่า ชื่อดลยา เบญจาศิริชัย 

อยู่ม.1/1  เลขที่ 12  โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ  อยากมีเพื่อนทางจดหมาย  และจ่าหน้าซองถึง

“คุณเลขที่ 12  ชั้นม.1/1  โรงเรียนสตรีนครสวรรค์”  ซึ่งมันคือฉันเอง

ฉันตอบจดหมายกลับไป  จากนั้นเราสองคนก็ได้คุยกันผ่านตัวหนังสือ  ได้รู้เรื่องราวชีวิตประจำวันของกันและกัน

เราเริ่มสนิทกันมากขึ้น โดยเขียนจดหมายและโปสการ์ดหากันและกันเท่านั้น 

เวลาผ่านไปจากปีเป็นสองปี  จากสองปีเป็นสามปี..  เรื่อยมาจนจบม.6 

ดอลต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ   ฉันใจหายคิดว่าคงจะเป็นปีสุดท้ายที่เราสองคนจะได้คุยกัน

ฉันอวยพรให้เพื่อนฉันคนนี้เดินทางปลอดภัยและตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่   จากนั้นลงท้ายด้วยเบอร์โทรศัพท์บ้าน

ซึ่งตลอด 6 ปีที่เราเขียนจดหมายคุยกันเราไม่เคยขอเบอร์โทรศัพท์ซึ่งกันเลยสักครั้ง

หลายเดือนผ่านไป..  จนฉันเลิกรอจดหมายจากบุรุษไปรษณีย์ไปแล้ว

แต่กลับมาเจอโปสการ์ดใบสวยจากต่างประเทศวางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ 

จ่าหน้าซองด้วยลายมือที่แสนจะคุ้นเคย  ฉันเริ่มต้นอ่านตั้งแต่บรรทัดแรกจนบรรทัดสุดท้าย

ในโปสการ์ดบอกเล่าความเป็นไปของชีวิตในแต่ละวันของเพื่อนคนเดิม

อากาศ  บรรยากาศ  สถานที่เรียน  ความรู้สึก  ความเหงา  ฯลฯ

และอดที่จะยิ้มไม่ได้กับคำลงท้ายเดิมๆที่ว่า  “คิดถึงหนูพิม  จาก.. หนูดอล”

เราสองคนเริ่มติดต่อกันทางจดหมายกันอีกครั้ง.. 

จนถึงตอนนี้เราตกลงกันแล้วว่าจะไปกินข้าวกัน  ถือว่าเป็นคนพบกันครั้งแรกในรอบ 15 ปี

เราคิดว่าจะเอาจดหมายมาแลกกันอ่าน  รวมไปถึงการ์ดใบสวยที่เคยทำให้กันและกัน

......

27  พ.ค. 50

คุณหนูพิม   เรามาฉลองความเป็นครบรอบการเป็นเพื่อนครบ 15 ปีกันดีไหม

ตั้งแต่รู้จักกันมายังไม่เคยเจอกันตัวเป็นๆ เลยนะจ๊ะ  ดอลคิดว่าตอนนี้เราคงจะต้องเจอกันสักทีละ

ไปกินข้าวเย็นกันดีกว่า  ที่ไหนดีล่ะเดี๋ยวค่อยโทรมาคุยกันนะ   (เบอร์เดี๊ยน 081-803xxxx)

เอาจดหมายเก่าๆมาด้วย  อยากอ่านๆ อยากรู้ว่าของใครจะมีมากกว่ากันด้วย

ที่สำคัญห้ามเอา sweetheart มานะยะ  เดี๋ยวอดเม้าท์

คิดถึงคุณเลขาฯซำเหมอ..  หนูดอล

.....

แล้วคุณล่ะ..  จำได้ไหมว่าเขียนจดหมายครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน?