| Pimploy's profile♥ P i m p l o y ♥PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
February 27 เฮ้ยยยย... คุณ!!!!!27-02-2007 เฮ้ยยยยยยยย... คุณ หายไปไหน ยิ่งใกล้เหมือนยิ่งไกล คุณรู้สึกป่ะ ถ้ามันใกล้ไม่ได้ก็อย่าไกลกันเลย เหงาหัวจิตหัวใจยังไงชอบกล ฟ้าก็มีเส้นขอบอยู่แค่นี้เอง ทำไมภาพฉันตกลงจากขอบฟ้าของคุณซะงั้น อย่าบอกนะ .. ว่ารับใครเข้ามาแทนที่รุ้งตัวอ้วนของคุณซะแล้ว ยังเต็มใจและก็ยินดีเสมอที่ได้เป็นรุ้งตัวอ้วนประจำตัวคุณ มาให้เห็นตลอดฤดูกาล.. ไม่เพียงแค่มาเฉพาะฤดูฝน หายไปหลายวันเกินไปแล้วนะ รีบกลับมาดูแลหัวใจกันหน่อย คนทางนี้โดนความเหงากัดกร่อนความรู้สึกไปหลายกระบุงซะแล้ว ถ้าเปลี่ยนใจไปใครจะรับผิดชอบ.... ไม่มีคนคอยห่วง คอยสนใจ คอยคิดถึง คุณจะเหงาไม่รู้นะ... คอย (Koi)
February 23 การรอคอยที่ไม่สิ้นสุด22-02-2007 เหมือนว่าการรอคอยยิ่งขีดให้ฉันไม่ได้พบคุณ การรอคอยมาทั้งวันยังไม่สิ้นสุด... ฉันพยายามรอต่อไป รอคุณปรากฏกาย เหมือนเล่นซ่อนหา คุณมาฉันไป คุณไปฉันมา ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดคุณไม่มีวันเห็นใจ คนแบบคุณ... ถ้อยคำบางคำที่เกิดขึ้นในบางเวลาช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น ฉันยังคงเวียนว่ายอยู่ในหัวใจตัวเอง ครุ่นคิดมาตลอด ทั้งวันมีแต่เรื่องของคุณเข้ามารบกวนจิตใจ คุณเป็นแบบนี้มาเสมอ คุณทำแบบนี้กับทุกคนที่ผ่านเข้ามา น้ำตาไหล... พยายามห้ามน้ำตา คิดถึงคุณเหลือเกิน คุณอยู่ไกลเกินจะไขว่คว้า คุณไม่มีทีท่าจะเหลียวมองมาหาคนแบบฉัน ฉันเหงาจังคืนนี้ นอนไม่หลับ รอคอยคุณ เพลงเหงาผ่านเข้ามาในหู เป็นอะไรไม่รู้นะตอนนี้.. สับสน ไร้ความหมายกับการกระทำ ทำไปเพื่ออะไรในเมื่อคุณไม่ไยดี แม้กระทั่งชายตามามอง รอคอยใครบางคนมันเหนื่อยนะ อดทนสะกดยังไง แบบนี้ใช่หรือเปล่า??? ทอ-ออ-ทอ-ไม้โท-ท้อ-สระแอ-ทอ-ไม้โท-แท้ สิ่งที่ไม่เคยบอก21-02-2007 บางครั้ง อาจยัง ไม่รู้ เนิ่นนาน ที่ยังคงอยู่ เพราะเป็นสิ่ง ที่ไม่เคยบอก เพราะยังคง กลัวในคำตอบ เหมือนทุกอย่าง ไม่มีทาง แม้จะทำอย่างไร ทั้งหมดนั้น ที่ไม่เคยบอก เพราะสิ่งนั้น ยังไม่ชัดเจน แล้ววันหนึ่ง กลายเป็นคำตอบ ว่าทุกอย่าง อาจไม่เคยพอ เหลือเพียงสิ่ง ที่ยังรอ และมันคงห่างไกล ความเป็นจริง เพราะเป็นสิ่ง ที่ไม่เคยบอก เพราะยังคง กลัวในคำตอบ เหมือนทุกอย่าง ไม่มีทาง แม้จะทำอย่างไร ทั้งหมดนั้น ที่ไม่เคยบอก เพราะสิ่งนั้น ยังไม่ชัดเจน แล้ววันหนึ่ง กลายเป็นคำตอบ ทุกอย่างนั้น ยังไม่เคยพอ เหลือเพียงสิ่ง ที่ยังรอ และมันคงห่างไกล ความเป็นจริง คงจะต้องรวบรวมความกล้าบอกอะไรไปบ้าง รอคุณปรากฏตัวด้วยความอดทน ไม่ไยดี20-02-2007 การรอคอยสิ้นสุดลงเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เมื่อได้เจอคุณ การรอคอยมาทั้งอาทิตย์ดูจะมีความหมายไม่น้อย คำพูดแบบไม่สนใจไยดีเกิดขึ้นอีกครั้ง แฝงความสนใจในตัวฉันอยู่ในที ความห่วงใยฉายมาตามแววตาคู่นั้น ฉันดีใจที่คุณยังเห็นคุณค่า ความรักไม่จำเป็นต้องครอบครองมิใช่หรือ??? แต่ทำไมมนุษย์ยังอยากจะเป็นเจ้าของซึ่งกันและกันนัก คำตอบเกิดขึ้นเมื่อฉันได้เจอกับตัวฉันเอง คุณคือคำตอบ... คุณสอนให้ฉันได้เรียนรู้กับคำว่า ความอดทนอย่างจริงจัง คุณค่าของความอดทนมีค่าขึ้นมาอย่างทันตาเมื่อการรอคอยสิ้นสุดลง ฉันเต็มที่ ดื่มด่ำกับความรู้สึก ณ ตอนนั้นที่คุณส่งมาพร้อมกับความไม่ใยดีนั่นแหละ อย่าใจร้ายกับฉันนักเลย.. แค่นึกในใจนะไม่ได้บอก บาดแผลเน่าๆของคุณน่าต้องทำความสะอาดซะแล้วนะ .. ฉันคิด เอาแอลกอฮอลล์ชะล้าง แล้วตามด้วยทิงเจอร์ไอโอดีน ดูแลด้วยความใส่ใจด้วยความรักจากฉันดีมั้ย.. ขอเสนอตัว คุณหายไปอีกครั้ง.... รอคุณกลับมาด้วยใจระทึก!!! February 16 พยัฆค์ร้ายหน้าหมี15-02-2007 ยืนอยู่นิ่งที่จุดเดิม ไม่ได้ยืนรอนะแต่ไม่เดินไปไหน คิดว่าการที่อยู่เฉยๆทำให้เรานิ่งสงบ และใจเย็นขึ้น คุณกลับมาโดยที่ไม่บอกล่วงหน้า ทำให้ความรู้สึกเก่าๆมันประเดประดังมาอีกครั้ง ไม่ใช่ไม่ดีใจ แต่แค่รู้สึกว่า ผิดจังที่เคยทำให้คุณรู้สึกไม่ดี ความรักก็เป็นแบบนี้เสมอแหละ เอาแน่เอานอนกับใจตัวเองไม่ได้ ขนาดใจตัวเราเอง เป็นของตัวเอาเองแท้ๆยังห้ามลำบากเลย นับประสาอะไรกับใจคนอื่น ความผูกพันมันตัดกันยาก เพราะมันยาวเป็นสาย.. สายสัมพันธ์ เหตุนี้ไงเลยทำให้ยังเจอกัน ไปไหนมาไหนกันจนถึงวันนี้ ตั้งใจจะไปกับเพื่อนสนิทโดยไม่ไปกับคุณ ไม่ได้สิ.. ตามมาถึงนี่แล้ว ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า เป็นอะไรกันล่ะถามหน่อย.. ถามทันทีเมื่อสบตา คุณไม่ตอบกลับมาให้ได้ยิน ขับรถไม่เปิดแอร์ทั่วกรุงเทพฯ อากาศอบอ้าว ลมร้อนพัดมาปะทะหน้า ผู้คนพลุกพล่านทั้งที่ดึกดื่นแล้ว.. ดอกไม้ขายดีเช่นเคย ส่งเหล่าเพื่อนฝูงแต่ละคนถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ.. ไปต่อ ไปโป๊ะเรือหลังแบงค์ชาติใต้สะพานพระรามแปดอีกครั้ง ไอน้ำเย็นไม่เบา ยังรักเหมือนเดิม... คำตอบของคำถามที่ถามไปเมื่อครึ่งคืนที่แล้ว ตอบไม่ตรงคำถามนี่นา.. ถามไปว่าเป็นอะไรกัน ไม่ได้ถามว่ารักกันหรือเปล่า สุขใจจังเกือบตีห้าแล้วหล่ะ |
|||||||
|
|
