02-11-2007
หายใจเข้าหายใจออกเป็นเลขสิบอีกแล้ว
ทั้งที่เค้าไม่สนใจใยดีนะ.. แต่เห็นเค้าออนไลน์ทีไรอดทักไม่ได้ทุกที
หลงใหลงานเขียน หลงรักบทสนทนา หลงกลกับความไม่ใยดีของเลขสิบ
ตามประสานักเขียน.. ปากหวานเสมอทำเอาใจวูบวาบ
ลืมตัวว่ามีคนของหัวใจอยู่แล้ว,,,,
รู้ว่าเป็นไปไม่ได้แต่ก็ยังกล้าที่จะหวัง.. หวังว่าสักวันจะได้ครอบครองเลขสิบ
เดาใจไม่ถูก ตามอารมณ์ไม่ทัน
เป็นธรรมดาสำหรับคนคนนี้
โลกที่คุณไม่ให้ฉันเข้าไป..
- --
03-11-2007
ตกใจกับสายเรียกเข้าตอนตีสอง..
รู้สึกได้ว่าการรอคอยมีความหมายก็วันที่เลขสิบโทรมาหานี่แหละ
คิดเอาไว้ว่าเลขสิบคงไม่สนใจอะไรมากมาย
ยิ่งพูดยิ่งคุยก็อยากได้ใจนี่เนอะ
พยายามข่มเสียงไม่ให้ผิดปกติหรือแปลกไป
กลัวเลขสิบจับพิรุธได้ว่าปลื้มใจที่ได้พูดคุย
เค้าพูดว่าคุยเก่งนะเราหน่ะ (ปลื้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม)
ก่อนวางสายเค้าบอกว่า Goodnight..
เชื่อมั้ยว่านอนไม่หลับเพราะมันตื้นตัน
ในที่สุดคุณก็ใจอ่อน
แต่ไม่ปลื้มตรงที่ว่า คุยกันอีกทีอีก 6 ปีข้างหน้าละกัน
- --
5-11-2007 (เช้า)
คิดถึงแหละ..
โทรคุยแล้วรู้สึกดีกว่าเดิมอีกนะ
เกือบสองปีที่คุ้มค่ากับการรอคอย
ขอบคุณที่สนใจจะโทรมาหา โทรมาคุยนะ
อย่างน้อยก็รู้สึกว่า โลกนี้มันไม่เงียบเหงาเกินไป
เลขสิบที่ร๊ากกกกกกกกกก
- --
5-11-2007 (บ่าย)
งานเยอะเรื่องแยะ
อารมณ์เสียใส่เค้าทำไมอ่ะ
เค้าผิดหรอที่คิดถึง.. เค้าผิดหรอที่โทรหา..
ทีตะเองโทรหาเค้าตอนดึกๆ เค้ายังอารมณ์ดีตลอด
คนใจร้าย..
เลขสิบใจร้ายยยยยยยย
ไม่รักแล้ว
- --